De ongelijkheid van man en vrouw (tweede herwerkte versie)

Inleiding

Laten we het even over het feminisme hebben. Vandaag vechten veel vrouwen voor evenveel gelijke rechten als de man. In ogen van veel simpele zielen een evidentie dat die gelijkberechtiging er moet zijn, maar toch laat de realiteit dit niet toe en spreekt die gelijkberechtiging zelfs resoluut tegen. Het is dan ook verkeerd om gelijkheid, een middel om te komen tot de verlangens die de vrouw heeft om dezelfde ervaringen van de man op te doen en dus de eigen egoïstische vrijheid als basis heeft, als een ideaal te beschouwen. Gelijkheid bestaat namelijk niet, en nog veel minder tussen man en vrouw. De onzin van het feminisme is daar een goed voorbeeld van.

Wie mij goed kent weet dat ik een bespreking van dergelijk maatschappelijk fenomeen onmogelijk kan bekijken vanuit een niet-christelijke bril. Daarom zal ik dan ook beginnen het feminisme vanuit die optiek te bespreken.

Feminisme en de christelijke visie

God dienen moet voor de mens de voornaamste doelstelling zijn omdat wij hierdoor de gelukzaligheid zullen bereiken.  Dit ‘God dienen’ kan ook nooit schadelijk zijn omdat God wil dat wij altijd doen wat goed voor ons en onze naasten is. Daarom moeten we God volgen en niet uitsluitend onze verlangens, die zich meestal meester boven ons maken. Als we daarmee rekening houden, en er ook van uitgaan dat geloven een sociale (en dus geen individuele) ervaring is, dan moet de mens een ideale maatschappij opbouwen volgens de wil van God. Dit wil dus zeggen dat elke mens moet ingezet worden naar de kwaliteiten die door God zijn gegeven. Dit heeft een objectief (natuurlijke eigenschappen of kwaliteiten) en subjectief (talenten, eigen aan de persoon) element.

Het objectief element is het belangrijkste. Het objectieve bestaat er namelijk in dat de natuurlijke realiteit de mensen indeelt op basis van geslacht en daarbij typische kenmerken aan elk van beide geslachten toebedeelt. Waar het op neerkomt is dat in een democratie die realiteit niet gerespecteerd wordt, omdat de man met de vrouw wordt gelijkgesteld. De vrouw neemt bv. taken op die voor de man zijn weggelegd, terwijl de man meer en meer taken opneemt die aan de vrouw zijn voorbestemd (denk bv. maar aan het feministische ideaalbeeld van de nieuwe man). Het gevolg is een desoriëntatie van beide geslachten die ontworteld worden uit hun maatschappelijke functie. Dit heeft heel wat maatschappelijke neveneffecten. Zo wordt de nieuwe man bv. gezien als een man die zijn gevoelens de vrije loop laat gaan of het huishouden doet terwijl de vrouw gaat werken. Aangezien de man hier niet over de vereiste natuurlijke eigenschappen beschikt, waar de vrouw wel over beschikt (ik denk vooral aan het aangeboren moederinstinct), leidt dit tot een manke gezinssituatie. Voor de man heeft dit nichterig gedrag tot gevolg, voor de vrouw dominant gedrag. Dat is dan nog echter de situatie waarbij één ouder gaat werken en één het gezinshuishouden regelt. Maar tegenwoordig is dit niet meer de regel. Vandaag gaan immers zowel de vrouw als de man werken. Dit heeft economische redenen, maar ook maatschappelijke.

Feminisme en de maatschappelijke gevolgen

Zo is het feminisme, dat o zo graag oploopt met de gedachte dat de democratie de gelijkheid van man en vrouw in elk facet van de maatschappij impliceert, de grootste pleitbezorger geweest van de zelfstandigheid van de vrouw. De vrouw moest sinds de opkomst van het consumentisme (toen de productie hoog moest liggen) in de jaren ‘60 gaan werken. Omdat beide ouders vandaag gaan werken, blijft er echter niemand over voor de opvoeding van hun kinderen (een taak die in de eerste plaats toekomt aan de vrouw gezien haar natuurlijke eigenschappen). Meer zelfs, omdat beide ouders gaan werken, loopt elke communicatie tussen beide spaak en raakt het vertrouwen tussen hen zoek. Gevolg is dat er meer scheidingen of diverse gezinssituaties ontstaan. Hierdoor loopt het fout voor de kinderen, die er alleen maar het slachtoffer van zijn. Het perfecte gezin, waarbij elk orgaan zijn eigen functie heeft, bestaat dan allang niet meer. Deze situatie heeft zich vandaag sinds het einde van Wereldoorlog II trouwens allang voltrokken. Maar alsof het niet genoeg is dat het traditionele gezin wordt vernietigd, wordt het vandaag de dag door toedoen van al wat in het parlement zit (op de nationalisten na) nog verder ondergewaardeerd en gedegenereerd. Het volstaat om maar bij wijze van voorbeeld te verwijzen naar het homo-huwelijk en de holebi-adoptie die overal in West-Europa op een wettelijke regeling kunnen rekenen. En dit allemaal omdat de mens weer eens bevredigd moest worden in zijn behoeften. Want ook deze problematiek heeft haar oorzaak in de suprematie van de eigen wil van de mens, meer bepaald om te voldoen aan de behoefte van zowel de man als de vrouw om van hun gezinstaak af te zien.

De filosofische grondslag van de feministen is over het algemeen gelijklopend met die van de democraten (dit zijn in de meeste gevallen de voorvechters van de Verlichtingsidealen), namelijk de vrijheids- en de gelijkheidsgedachte. Het ene leidt immers onvermijdelijk tot het andere; geen ontplooide vrijheid van het individu (d.i. de vrouw) zonder gelijkheid. Op dat vlak is het feminisme een veruiterlijkte vorm van Verlichtingsextremisme. Foute ideeën worden dan tot extremen doorgetrokken. Dit leidt tot de vaststelling dat net de vrouwenactivisten én alle democraten die hen in hun Verlichtingsextremisme volgen, enerzijds de oorzaak zijn van de desoriëntering van de man en de vrouw met betrekking tot hun maatschappelijke taak en anderzijds aan de basis liggen van de teloorgang van het traditionele gezin. Het meest markante en veelzeggende van dit alles is dat dit extremisme als doodnormaal in de democratische samenleving beschouwd wordt terwijl de waarheid, zoals vastgesteld in de natuurlijke eigenschappen van beide geslachten (namelijk dat man en vrouw ongelijk aan mekaar zijn en elk verschillende kwaliteiten hebben) als extremistisch wordt afgedaan.

Conclusie

We kunnen zeggen dat zowel de man als de vrouw nood hebben aan mekaar. Vandaag de dag, in een tijd waar het aantal echtscheidingen nog nooit zo hoog is geweest, komen zowel vrouw als man alleen te staan en is het – zonder maatschappelijke hulp – … onmogelijk om nog zelfstandig op eigen benen te kunnen staan. Dit geldt in veel gevallen zowel voor de man als de vrouw, omdat zij tezamen in de uitoefening van hun maatschappelijke taken een perfecte harmonie zijn die het gezin in stand doet houden. Als zij alleen komen te staan dan zal het gezin en tevens hun leven zodanig ontwricht worden dat zij er – net als de kinderen- zwaar onder te lijden zullen hebben. Ook maatschappelijk heeft dit rampzalige gevolgen: om het met een cliché te zeggen: het gezin is de hoeksteen van de samenleving. Niemand kan degelijk functioneren in de samenleving als hij geen solide gezinssituatie heeft waarin elk orgaan zijn functie vervult om het lichaam gezond te houden. Als we dan een rationele afweging zouden maken, waarin we het algemeen belang (en daar reken ik ook het belang van het gezin bij) afwegen ten opzichte van het individuele belang, dan komen we al snel tot de conclusie dat zelfs de ratio de vrije keuze van de mens niet kan rechtvaardigen.

Om dit alles kracht bij te zetten wil ik eindigen met een Bijbelcitaat, afkomstig uit het boek Ecclesiasticus dat handelt over de wijsheid en het functioneren van de mens in de maatschappij. “Wie een vrouw neemt, wint een kostbaar goed; een hulp hem gelijk, een zuil om te steunen. Zonder omheining wordt de wijngaard verwoest; zonder vrouw dwaalt men doelloos rond. Wie zal er vertrouwen op een legerbende, die rondtrekt van stad tot stad? Zo is de man die geen tehuis heeft: hij legt zich neer waar de nacht hem verrast.” (Eccl. 36:24-27) Dit vat nog het best samen waar het eigenlijk om gaat: man en vrouw hebben mekaar nodig, en het zou misdadig en zondig zijn die harmonie te vernietigen, alleen al omwille van het individuele genotzucht. Noch het feminisme, noch het secularisme, noch de holebi-beweging hebben daarom het recht te verbreken wat God harmonisch met mekaar wil verenigen!

We moeten er dus een strijdpunt van maken om de traditionele gezinswaarden terug te normaliseren. We mogen niet toestaan dat deze rotte maatschappelijke fenomenen al onze waarden vervangen of banaliseren voor hun eigen zelfverklaarde universele waarden.

Chant de fidelité – Quand les autres trahiront, camarades soyons fidèles!

Gezongen door het Choeur de Montjoie de Saint-Denis.

Chant de fidélité

Des hommes à l’âme vile,
Chassant le sceptre et la croix,
Ont imposé dans nos villes
Le reniement de la loi
Mais pour que toujours sur terre
reste un point de ralliement
D’âge en âge sont fidèles
les hommes de notre sang.

Fidèles aux voix de l’âme,
des bois, du roc et du sang
Fidèles à la vraie flamme,
Fidèles à leurs enfants
Lorsqu’a chanté la chouette,
à l’ombre de nos halliers
Ils sont partis pour la quête
du Graal et du chevalier

Les ennemis de la Messe
ont bafoué la raison
Semé le doute, la détresse
au cœur de nos maisons
Ils ont traqué les bons Pères,
voulu souiller nos enfants,
Mais le cœur des âmes fières,
triomphera dans le vent.

Quand les autres trahiront,
camarades soyons fidèles
Défendons la Tradition,
luttons pour la France nouvelle
Vrais héritiers des nobles Francs,
fidèles à Dieu et au roy
La lutte pour nos descendants
emplit nos esprits de joie.

De Zalige Priester Edward Poppe

De Zalige Priester Edward Poppe, ook wel Priester Poppe, was één van de grootste figuren uit de recente Vlaamse geschiedenis. Hij zag het eerste levenslicht op 18 december 1890 te Temse. Na zijn studies aan het Kleinseminarie vervuld te hebben, studeerde hij af als doctor in de wijsbegeerte en volgde daarna nog een theologische studie om zijn priesteropleiding af te ronden. In 1916 wordt hij tot priester gewijd en als onderpastoor in een ontkerstende Gentse arbeidersparochie geplaatst. Later verhuisde hij om gezondheidsredenen naar Moerzeke waar hij rector werd van het klooster. In 1924 stichtte hij het Karmelklooster te Leopoldsburg. Omdat hij een zwakke gezondheid had, overleed hij reeds veel te vroeg op amper 33-jarige leeftijd.

Profielfoto van de Zalige Priester Edward Poppe

Door zijn zwakke gezondheid was het voor Priester Poppe moeilijk om zich aan zijn dagdagelijkse taken te houden. Desalniettemin slaagde hij er toch in om, ondanks zijn zwakke gezondheid, al zijn verplichtingen zo nauwgezet mogelijk na te komen. Zo belette zijn gezondheid niet om een rijke en belangrijke intellectuele en geestelijke erfenis na te laten.

Priester Poppe was begaan met iedereen. Hij bezat de ijzeren wil om alles wat scheef liep in de maatschappij recht te trekken. Hij wijdde daarom zijn leven als priester toe aan de armen, de zieken, de zwakkeren in de samenleving, de Vlaamse jeugd en de heiliging van de priesters. Hij dit deed op een liefdevolle manier door zich te willen verenigen met het lijden van Christus. Hieruit kon hij ook de kracht vinden om op te boksen tegen de limieten die zijn gezondheid stelde en om mee te lijden met het lot van zijn arme en zieke volksgenoten.

Door God te dienen wilde hij bovendien de heiligheid nastreven. Zijn grafschrift luidt dan ook niet voor niets “Ik sterf liever dan God maar half te dienen”. Hij wilde daarbij ook anderen aansporen tot een heilig leven. In dit verband waarschuwde hij toen al voor de gevaren van het marxisme, materialisme en de secularisering. Omdat hij zelf voorbeeldig en consequent was in wat hij anderen voorhield en daarenboven voor iedereen met problemen een niet-opdringerig raadgever was, was hij één van de meest geliefde priesters van Vlaanderen.

Omdat hij zeer gedreven was heeft Priester Poppe, ondanks zijn jonge leeftijd, veel verwezenlijkt voor de heiliging van het Vlaamse volk. Niet alleen vroeger, maar ook vandaag. Zo heeft hij veel intellectueel werk verricht dat vandaag nog veel waarde heeft. Het mag dan ook geen wonder heten dat hij tien jaar geleden zalig verklaard werd door Paus Johannes Paulus II.

Een boodschap van Onze Lieve Vrouw van La Salette

Op dit late uur nog vond ik op youtube het bovenstaande filmpje dat een boodschap vervat van Onze Lieve Vrouw van La Salette. Zoals in het filmpje wordt vermeld is deze boodschap van Onze Lieve Vrouw erkend door de Rooms-Katholieke Kerk. De boodschap is dus zeker serieus te nemen! Wie dit niet als katholiek doet, is geen katholiek meer te noemen.

Het zou me sterk lijken mocht de boodschap vandaag niet van toepassing zijn. Als we het verval van de Rooms-Katholieke Kerk en het ware katholieke geloof zien dan lijkt het wel alsof God elk moment ons met Zijn gesel zal slaan. En dat verval is er zeker veel meer dan vroeger ooit is geweest: de massale geloofsafval, de ongehoorzaamheid van de priesters ten aanzien van hun hiërarchische meerderen, het valse katholicisme dat door afgedwaalde bisschoppen en priesters wordt gepredikt (denk maar aan het op Taizé geïnspireerde pseudo-katholicisme) en zo veel katholieken misleidt, de schismatieke traditionalisten van Pius X (die op die manier oprechte katholieke traditionalisten op de valse weg sturen), de nieuwe (doch valse) mis-viering die de enige ware traditionele ritus heeft verdrongen en zo miljoenen oprechte doch verkeerde katholieke gelovigen naar de afgrond doet storten, de pedofiele en homofiele priesters, het algemene zedenverval in de maatschappij, sodomie, oorlog, geweld, anarchie, atheïsme, christen-democratie, socialisme, liberalisme, occultisme, new-age, islamisering, het boeddhisme dat het Westen op spiritueel vlak meer beïnvloedt dan de islam (lees daar maar eens over in het boek van Paus Benedictus XVI, ‘Geloof, Waarheid en Tolerantie), de diversiteit en het pluralisme van het christendom dat de katholieke gelovigen van de Kerk en dus ook van Christus doet vervreemden, …

De toestanden die ik hierboven opnoem (en waarvan ik aanraad ze grondig te lezen!) zijn erger dan de mensheid heeft meegemaakt ten tijde van Sodom en Gomorra. En ook die twee steden werden zwaar gestraft door Gods toorn en rechtvaardigheid. Omdat de inwoners van die steden zich zo ver van God afgedwaald waren dachten ze niet meer aan Zijn toorn en rechtvaardig oordeel. Zij waren, net zoals vandaag, verdwaasd in een dronkemans-roes waar zij zich als losbandige vadsigaards zelf in gebracht hebben. Zo moeten wij, en daarmee bedoel ik de goede katholieken die oprecht op zoek zijn naar God en in hun zoektocht en hun uiteindelijk geloof in God er zich niet al te gemakkelijk vanaf willen maken, ook de wereld vandaag zien: als een nog groter Sodom en een nog groter Gomorra, doordrenkt van zonde. Weet echter dat wij er zelf voor gekozen hebben ons door God te laten geselen omdat wij door onze zonden God noodzaken op te treden als een strenge maar rechtvaardige Vader.

Het is daarvoor dat Onze Lieve Vrouw, die op voorspraak voor ons oneindig bidt tot God opdat Hij ons toch zou redden, ons in La Salette (maar ook op vele andere, door de Rooms-Katholieke Kerk erkende, plaatsen) heeft gewaarschuwd. Vandaar dat ik het ook als mijn plicht beschouw deze boodschap op deze blog te plaatsen; opdat toch een aantal internetgebruikers -vooral dan goede katholieken – de kans zouden krijgen gewaarschuwd te worden. Zou het namelijk niet des te betreurenswaardiger zijn mochten een aantal katholieken, die nog in slaap zijn en zich niet bewust zijn van de toestand van vandaag (d.i. de rottigheid van zowel de maatschappij als voor een groot deel de Kerk, met uitzondering van de Paus en het Vaticaan), hiervan nooit op de hoogte gebracht zijn? Iedereen moet toch de kans krijgen zich hierop voor te bereiden en zich effectief tot God te bekeren? Maar wat dat betreft krijgt iedereen van God die kans; namelijk de kans om een plaats te verdienen in Zijn Koninkrijk. Daarvan moeten wij optimaal gebruik maken.