Geen NAVO-bommen op Tibet?

Sinds enkele dagen is het zeer onrustig in Tibet. Vooral in de hoofdstad Lhasa waar na protesten van de onderdrukte Tibetaanse bevolking al een groot aantal doden zijn gevallen. Het ziet er naar uit dat de Chinese bezetter nog niet van streken is veranderd en meent elke opstand meedogenloos met de wapens neer te moeten slaan. De Tibetanen, die zoals veel volkeren recht hebben op een eigen land, willen dan wel hun protesten geweldloos laten verlopen, toch laten de Chinezen door hun gewelddadig optreden dat niet toe. Een mooi voorbeeld in wat voor land de Olympische Spelen dit jaar worden gehouden…

Wat mij vooral bezighoudt is de reactie van de internationale gemeenschap hierop. Het valt mij op dat deze heel wat koeler en bedeesder is dan pakweg enkele weken geleden, toen er ook naar onafhankelijkheid werd gestreefd. Hoewel het niet ging om de onafhankelijkheid van een land maar van een provincie en hoewel dat volk niet de onderdrukte maar net de onderdrukker was, is het onlogisch dat hier geen hulp komt van gezaghebbende internationale organisaties als de NAVO of de Verenigde Naties. Het waren immers die organisaties die onder andere met een verkrachting van het ruime begrip ‘volkssoevereiniteit’ zeer makkelijk de onafhankelijkheid van een onecht land, voornamelijk bevolkt door een onecht volk, konden erkennen. Maar al te makkelijk vonden tien jaar geleden bombardementen plaats op dat nieuwe Europese landje met als motief de zogeheten ‘onderdrukking’ van een ‘volk’. Dat volk hoorde en hoort nog steeds daar niet thuis. Maar dat belette de internationale organisaties niet om toch maar bombardementen te plegen tegen het autochtone, onderdrukte volk.

Als die internationale organisaties steeds weer de redder willen uithangen en de onderdrukte willen ondersteunen, waar blijven dan de bommen op de Chinese onderdrukkers? Waar blijft de Amerikaanse steun aan de Tibetaanse onafhankelijkheid? Zij dienden zich toch aan als zogenaamde ‘bevrijders der onderdrukte volkeren’? Kosovo (waar ik het uiteraard de hele tijd over had) mag dan in mijn ogen geen onafhankelijkheid verdienen omdat die onafhankelijkheid net de Servische volkssoevereiniteit aantast (idemdito wat Montenegro overigens betreft), volgens de NAVO-landen was die onafhankelijkheid op basis van onder andere de volkssoevereiniteit gelegitimeerd. Uiteraard was dat niet zo: alleen al internationaalrechtelijk was dit al illegitiem. Daarnaast is Kosovo (eigenlijk Kosova) ook een Servische provincie, dat blijkt namelijk uit haar geschiedenis en de eeuwenlange samenstelling van de bevolking. Bovendien wordt net de volkssoevereiniteit gerespecteerd door een volk te beslissen over haar grondgebied. Geen enkele constructies – noch een internationale, noch een nationale – mag dit tegenhouden. Toch gebeurt het. Niet in Kosovo (hoewel het toch onafhankelijkheid verworf) maar in Tibet. De internationale gemeenschap roept dan met de onafhankelijkheid van Kosovo uit dat zij de voorvechter is van de onderdrukte volkeren. Maar haar voorlopige onverschilligheid ten aanzien van Tibet laat duidelijk blijken dat zij niet uitblinkt in het bevrijden van onderdrukte volkeren (Vlaanderen en tal van andere landen gevangen in een nationale constructie, zoals Noord-Ierland, zouden dan reeds – zij het niet op eigen krachten- onafhankelijk geworden zijn), maar net in hypocrisie. Want zolang er geen troepen worden gestuurd, en zolang er in Lhasa geen bommen zijn gevallen met een NAVO-kaartje aan, laten enkele internationale organisaties blijkgeven van een hypocriete inborst. Dan moet het voor het kleinste kind toch duidelijk zijn dat niet de belangen van zogenaamde onderdrukte volkeren worden verdedigd, maar net van degenen die zich ‘de bevrijders’ noemen.

Ten slotte wel nog enkele opmerkingen en nuances. Vooreerst valt op te merken dat de VN-Veiligheidsraad heel moeilijk kan ingrijpen. Dit komt omdat China als permanent lid in de VN-Veiligheidsraad zit. Toch heeft China niet de macht om zomaar elke resolutie te blokkeren. Het is zo dat zij als permanent lid wel over een vetorecht beschikken, maar dit geldt sinds 1990 niet meer voor het stemmen van resoluties van de VN-Veiligheidsraad. En zelfs indien China’s vetorecht-bevoegdheid zover zou reiken, dan is mogelijke oppervlakkigheid of zelfs onverschilligheid van de VN nog steeds veelzeggend.

Vervolgens kan men ook zeggen dat het ingrijpen van de NAVO logisch is, omdat het voor de NAVO geen relevant gebied is, in tegenstelling tot Europa dat volgens de NAVO stabiel zou moeten blijven, gezien het hoge aantal Europese leden. (hoewel de bemoeienis van de NAVO in Europa volgens mij net het tegengestelde tot doel heeft). Maar als de NAVO onder het mom van onder andere de volkssoevereiniteit Kosovo binnenvalt, bommen op Pristina gooit en de Servische provincie tegen de wil van het Servische volk haar de onafhankelijkheid in handen geeft, dan vraag je je af wat de NAVO in Kosovo had te zoeken. Zelfs zeggen dat het riskant zou zijn omdat ze dan in aanvaring met de Chinezen zouden komen, vind ik geen overtuigend argument. Met de wandaden die zij in Kosovo hebben gepleegd en de totstandkoming van de illegale onafhankelijkheid van die Servische provincie, kwam de NAVO ook in aanvaring met Rusland. Maar toegegeven, de NAVO had hierbij gelukkig de EU dat als een handig schild dient/zal dienen om de Russische verontwaardiging af te weren.

In ieder geval, wat er in Tibet ook gebeurt: deze keer dient voor gezaghebbende internationale organisaties de gelegenheid zich aan om voor het eerst werkelijk als ‘bevrijder der onderdrukte volkeren’ op te treden. Misschien is het vooral voor de NAVO eens tijd om Tibet te steunen tegen de Chinese bezetter en haar de onafhankelijkheid te geven. Wie weet kan die situatie hen – en de VSA op kop- doen inzien dat hun optreden in Kosovo (met vooral de recente onafhankelijkheid die zij daar op een illegale manier aan het vreemde volk hebben gegeven) een vergissing is. Wie weet kunnen ze nu eens echt een volk steunen, bevrijden en haar de onafhankelijkheid geven. Maar ach, zolang voor onder andere de NAVO daarbij niets te winnen is, komt deze casus allerminst in aanmerking om opgelost te worden.